از روزی که گروهک تروریستی و وهابی جندالله به سرکردگی عبدالمالک ریگی ، شیعیان بیگناه سیستان را در دشت تاسوکی قتل و عام کرد و با افتخار از این جنایت خود با عنوان عملیات بزرگ !! یاد کرد مدتهاست که میگذرد . البته کاری به بی مهری مسئولین نسبت به مردم سیستان ندارم ! چون مردم ما به این کم لطفی ها عادت کردند ، اما برای اینکه یاد و خاطره آن شهدای مظلوم از اذهان پاک نشود لازم است که گهگاهی نامی از آن سفر کردگان به میان بیاید.

در شب جنایت تاسوکی ، عبدالجانی ریگی در مقابل دوربین با ژست یک فرمانده پیروز که از جنگ در مقابل یک لشکر زرهی چند هزار نفری پیروز شده ! گفت : چون چند جوان بلوچ بیگناه ! کشته شده اند ما هم مردم عادی رامیکشیم تا مساوی بشویم !!!!  اما پس از مدتی چون جنایتش در رسانه ها و حتی در بین مردم بلوچ بازتاب منفی داشت ،  تغییر رویه داد و با عوض کردن نام گروهک تروریستی اش اینگونه وانمود کرد که او و گروهش برای آزادی ایران !!!! مبارزه میکنند .

البته نمیخواهم در خصوص جنایات بیشمار جندالله صحبت کنم اما قصد دارم دو تا عکس به شما نشان بدهم . عکس اول همزمان با جنایت تاسوکی گرفته شده و عکس بعدی هم اخیرا" .....

شما خودتان فرق بین دوتا عکس را ببینید ! اما هدف من پرچمی هست که روی میز مقابل این جانی گذاشته شده .......

عده ای از مردم کشور ما بدلیل عدم اطلاع رسانی دقیق ( که بازهم از مظلومیت مردم سیستان حکایت دارد ) فکر میکنند که گروهک جندالشیطان یک گروه ملی است که در راه حمایت از مردم و برای آزادی مبارزه میکند !!!!!! و از ماهیت تروریستی و خائنانه آنها خبر ندارند که اتفاقا" چند نفر از هموطنان برای من کامنت گذاشتند و به من اعتراض میکردند که چرا بر علیه این گروه مطلب مینویسم !! اینها که از خود مردم هستند و ایرانی اند .... البته با توضیحات بنده تا حدودی قانع شدند . اما برای آندسته از هموطنان که به ماهیت تجزیه طلبانه گروهک ریگی اعتقاد ندارند توصیه میکنم که مطلب ذیل را بدقت بخوانند :

پرچم روی میز مقابل عبدالمالک مربوط به کشور بلوچستان میباشد !!!!! جای تعجب دارد نه ؟ اما حقیقت دارد، بلوچهای میهن پرست همان اول حساب خود را از این جانیان جدا کردند اما عده کمی هم وجود دارند که اعتقادشان تشکیل یک کشور مستقل بنام بلوچستان هست که این کشور متشکل از بلوچستان ایران ، بلوچستان پاکستان و بخش هایی از افغانستان هست . البته گروههای جدایی طلب که در ایران و پاکستان فعالیت میکنند اختلافات عمده ای با هم دارند !! و بقول معروف همدیگر را قبول ندارند چرا که هر کدامشان پرچم خاص خود را دارند و اعتقادشان هم این است که پرچم آنها معتبر تر است .....

در عکس فوق تعدادی از این پرچم ها را میبینید ..... اما فلسفه این پرچم چیست ؟ در زمان رضا شاه و در شهر پهره ( ایرانشهر فعلی ) حاکمی وجود داشت که از طرف رضا شاه منصوب شده بود و منطقه بلوچستان زیر نظر او بود و سالیانه مالیات را از مردم جمع میکرد و به مرکز ارسال میداشت . روزی این حاکم به فکر تشکیل یک حکومت مستقل می افتد و با استفاده از تفنگچی هایی که در اختیار داشت به نیروهای نظامی مستقر در بلوچستان حمله کرده و همه را قتل و عام میکند و بلوچستان را یک کشور مستقل و خودمختار اعلام میکند !!!! و پرچمی هم بعنوان کشور تازه تاسیس بلوچستان بر فراز شهر پهره به اهتزاز در می آورد......

خبر این حمله به گوش رضا شاه میرسد و او هم یک قشون از ارتش آماده کرده و به سوی بلوچستان روانه میکند ، که با توجه به وسایل حمل و نقل آن زمان که اکثرا" اسب و شتر بوده ، مدت زمان رسیدن نیروهای ارتش از تهران به بلوچستان بیش از یک هفته طول میکشد و به محض رسیدن به ایرانشهر کلیه نیروهای شورشی متلاشی و رئیسشان دستگیر و به تهران اعزام میشود !!

البته بزرگترین افتخار جدایی طلبان بلوچ این است که بلوچستان برای مدت یک هفته ، کشور مستقل بوده !!!! که اگر قشون رضا شاه دیرتر میرسیدند باز افتخار انها بیشتر دوام می آورد....

نتیجه : به تمام میهن پرستان توصیه میکنم که گول حرفهای عبدالمالک ریگی را نخورند چون او فقط به فکر تجزیه کشورمان است و به هیچ عنوان چیزی به نام تعصب ملی ندارد .. جالب است بدانید که هر زمان گروهک جندالله در کشور مان جنایت میکند گروههای ملحد و جدایی طلب برای او پیام تبریک میفرستند گروههایی مثل : عربهای جدایی طلب اهواز ، گروههای پان ترکیسم اذربایجان ، سازمان منافقین و ...........

نکته : بدلایل امنیتی از درج بعضی اسامی اشخاص و اماکن معذورم .

عبدالمالک ریگی در خانواده ای بدنیا آمد که بر خلاف خودش ! بسیار با شرف و مومن بودند . پدرش بعنوان سرایدار یک شرکت ساختمانی در زاهدان کارمیکرد و با همان حقوق اندک خرج خانواده پرجمعیتش را میداد. او ( پدرش ) دارای دو زن و ۸ فرزند بود که ۳ پسر و ۵ دختر را سرپرستی میکرد . عبدالمالک فرزند چهارم خانواده بود و پدرش علاقه زیادی به پیشرفت و تحصیل او داشت چون دو برادر دیگرش از تحصیل بازمانده بودند و اکنون پدر امیدوار بود که او حداقل برای خودش کسی بشود . بهرحال دوران ابتدایی و راهنمایی را در یکی از مدارس زاهدان واقع در خیابان خیام گذراند و در همانجا بود که با یکی دو نفر از دوستان که اتفاقا از طایفه خودش بودند آشنا شد و مقدمات لازم برای فرار از درس و مدرسه فراهم گردید . البته یکی دو مورد سرقت کوچک از مثلا" بقالی محل و شکستن شیشه ماشین یکی از مسئولین مدرسه و غیره باعث شد که او با کسب کمترین معدل از مدرسه اخراج بشود و رویاهای پدر را نقش بر آب کند . در ایامی که ترک تحصیل کرد با همان دوستان مدرسه ای که اکنون آنها هم ترک تحصیل کرده اند به خرید و فروش سی دی و پاسور و اجناسی از این قبیل روی آوردند و از طریق مرز میرجاوه اقدام به خرید این اجناس و فروش در چهارراه رسولی زاهدان نمودند . پس از اینکه عبدالمالک به سن نوجوانی رسید و اندک درآمد پدر و حتی درآمد حاصل از فروش سی دی کفاف خرجی او را نداد ، اقدام به خرید و فروش مشروبات الکلی به مقدار عمده نمود و اتفاقا" درآمد خوبی  نصیبش شد و به همین خاطر در اینکار فعالیتش را بیشتر کرد تا اینکه توسط نیروی انتظامی شناسایی شد و تحت تعقیب قرار گرفت اما بصورت پنهان کارش را ادامه میداد. در یکی از روزهای زمستان ۱۳۷۶ یکی از شرکای عبدالمالک بنام ناصر ریگی نقشه سرقت از انبارهای پارچه موجود در چهارراه رسولی زاهدان را مطرح و با دوستانش در میان گذاشت که مورد موافقت آنها نیز واقع شد و در اولین سرقت ! توسط مامورین آگاهی زاهدان دستگیر و برای بازجویی در اختیار این اداره قرار گرفت که آن زمان مسئولیت بازجویی از آنها به عهده شهید سرهنگ حمید کاوه گذاشته شد و توسط این شهید ، گوشمالی خوبی به عبدالمالک و دوستانش داده شد ( و همینجا بود که کینه شهید کاوه به دل این گروه نقش بست و بعدها در حالی که سرهنگ کاوه بازنشسته شده بود او را گروگان گرفتند و به شهادت رساندنش) گروه ۴ نفری عبدالمالک در حالی که دیگر سابقه دار شده بودند راهی کشور پاکستان شدند ( شهر کویته واقع در ایالت بلوچستان ) و در آنجا در یک مدرسه دینی مشغول فراگیری علوم مذهبی ! شدند که از بد ماجرا این مدرسه محل ترویج وهابیت و پایگاه اصلی طالبان و القاعده بود و عبدالمالک در یک گروه به اصطلاح جماعت تبلیغی عازم روستاها و شهرهای مرزی شد و به تبلیغ مشغول شدند.در همان ایام یکی از اشرار معروف منطقه ایرانشهر بنام مولا بخش درخشان به او ماموریت ویژه ای داد و او مامور شد که در میان دانشجویان بلوچ که در دانشگاههای پاکستان تحصیل میکردند نفوذ کند و از آنها که تحصیل کرده و با سواد هستند برای مبارزه ایدئولوژیک با حکومت ایران استفاده کند که خوشبختانه در مدت ۷ ماه فعالیتش در میان این دانشجویان نتوانست حتی یک نفر از آنان را اغفال کند . پس از اینکه تیرشان به سنگ خورد تصمیم گرفتند که اقدام به آدم ربایی و اخاذی  از انها نمایند و چند نفر از سرمایه داران زاهدان را پس از اینکه گروگان گرفتند و به پاکستان منتقل کرده تحویل ملا کمال صلاح زهی از اشرار معروف دادند و در قبال این کار مبلغی بعنوان پاداش گرفتند. با گذشت چند ماه از شروع این اقدامات ، تصمیم گرفته شد تا گروگان ها در اختیار خودشان باشد تا بلکه پول بیشتری را کسب کنند و بازهم اینکار را ادامه دادند. دیگر این گروه چهار نفره حسابی پولدار شدند و از لحاظ تجهیزات و اسلحه و خودرو خودشان را تقویت کردند و چند نفری را هم بر تعدادشان افزودند و مقرر بر این شد که در زمان خطر و مواجهه با مامورین اقدام به مقاومت مسلحانه نمایند و در میان گروههای شرور ساکن پاکستان انگشت نما شدند و بیشتر این گروهها خواهان همکاری و فعالیت با آنها بودند.در یکی از روزها که قرار بود آقای ر - ا  یکی از تجار زاهدانی را گروگان بگیرند بطور اتفاقی متوجه شدند که سرهنگ حمید کاوه که اکنون دیگر بازنشسته شده با وی در امور بازرگانی همکاری میکند و کینه های قبلی که از او در دل عبدالمالک مانده بود آنان را مجبور کرد که بجای شخص اصلی ، او را گروگان بگیرند و اینکار را هم انجام دادند و شهید سرهنگ حمید کاوه بمدت چند ماه توسط این گروه در کوههای مرزی نگهداری شد و پس از اینکه با شکنجه های فراوان از او فیلم سراسر دروغی را تهیه و توزیع کردند مظلومانه او را بشهادت رساندند .پس از آن زمانی که یک نفر از افراد جندالله و عبدالمالک برای تهیه غذا و آذوقه به یکی از بخشهای سراوان مراجعه میکند ، توسط گروهبان شهید نامجو رئیس پاسگاه مرزی گدار ناهوک سراوان دستگیر و تحویل مقامات قضایی میشود و عبدالمالک برای انتقام، شبانه به پاسگاه حمله میکند و هشت نفر سرباز به همراه شهید نامجو را گروگان میگیرد و پس از اخاذی از مسئولان ، سربازان را آزاد و نامجو را بشهادت میرساند. با ادامه این جنایات و چشیدن مزه آدمکشی توسط گروهک جندالله ، از آنجایی که در زمان تحصیل در مدرسه دینی پاکستان توسط اساتیدی با نگرش طالبانیسمی آموزش دیده بود و نفرت از تشیع در او شعله ور شده بود تصمیم به کشتار شیعیان میگیرد و برای همین، اقدام به مسدود نمودن جاده زابل به زاهدان در منطقه تاسوکی میکند و تعداد زیادی از مردم بیگناه و محبان اهلبیت را در جلوی چشم همسر و فرزندان بشهادت میرساند که با توزیع فیلم آن کشتار در سطح شهر ماهیت کثیف خود را بیش از پیش نمایان ساخت و قرار این گروه این بود که پس از فاجعه تاسوکی در دیگر شهرهای استان نیز اقدام به کشتار شیعیان بکند که با یک اتفاق ساده برنامه کاری آنها تغییر اساسی کرد. و اما چرا اینگونه شد :

در روزی که جندالله اقدام به کشتار شیعیان در تاسوکی نمود ، بصورت کاملا" اتفاقی تعداد زیادی از مسئولین منجمله استاندار و فرماندار در همان مسیر بودند که خودروی حامل استاندار برای رسیدن به جلسه ای در زاهدان با سرعت و درست چند دقیقه قبل از بستن جاده از آنجا عبور میکند ولی متاسفانه فرماندار در میان مردم بود اما شناسایی نشد و بعد از اینکه این فاجعه انجام شد و روز بعد روزنامه ها و خبرگزاریهای ما اقدام به انتشار این خبر با عنوان حمله به کاروان مسئولان در تاسوکی نمودند، تازه عبدالمالک متوجه شد که عجب کلاهی به سرش رفته و طعمه های به این خوبی از چنگش گریخته اند. اما در یک چرخش ۱۸۰ درجه ای اعلام کرد که ما از قبل مطلع بودیم که مسئولان قصد گذر از این مسیر را دارند و باقی اکاذیب . و درست در همان ایام سایت روز آنلاین توسط خانم مریم کاشانی یک مصاحبه تلفنی با عبدالمالک انجام داد و در سایت درج نمود و همینجا بود که عبدالمالک احساس کرد که به آرزویش رسیده و آرزویش معروف و مشهور شدن و مصاحبه با خبرنگاران مختلف بود که او احساس میکرد به ارزویش دست یافته. و با همین یک مصاحبه کوچک و با اشتباه بزرگ رسانه ها  و روزنامه های کشور در بزرگ کردن هویت جندالله و عبدالمالک ،دیگر او مصمم بود که با کارش ادامه بدهد اما روز بروز بر تعداد مصاحبه ها اضافه میشد و او لذت بیشتری میبرد . اما هدفش معلوم بود: کشتار شیعیان با اولویت سیستانیها و مثلا طرفداری از بلوچها !!!! تا اینکه تعدادی از گروههای اپوزوسیون خارج نشین که دنبال عروسکی برای گرداندن میگشتند به عبدالمالک روی آوردند و او را کاملا از لحاظ فکری شستشو دادند و راههایی را که احتمال موفقیت در آن بود را به او نشان دادند و بهترین حربه برای گول زدن مردم ایران و جهان این بود که مبارزه او را برای آزادی و برقراری دموکراسی در ایران ! جلوه بدهند و اولین اقدام تغییر نام جندالله بود چرا که پسوند اسم الله برای غیر مسلمانان چندان خوشایند نبود و آنان را به یاد گروههایی مثل القاعده و طالبان می انداخت که با نام الله سر میبرند. و به همین خاطر اسم گروه را به  جنبش مقاومت ملی ایران تغییر دادند. و به خیال خام خود مبارزه را از بلوچستان به کل ایران گسترش دادند تا شاید محبوبیتی در میان مخالفین ایرانی پیدا کنند.......